ശബരിമല വെടിവഴിപാട് നിർത്തലാക്കൽ: നിയമവാഴ്ചയുടെ വൈകിയ തിരിച്ചുവരവ്

“പുതിയ തീരുമാനം” അല്ല, നിയമം നേരത്തെ പറഞ്ഞത് നടപ്പാക്കൽ മാത്രം

ശബരിമല സന്നിധാനത്ത് വെടിവഴിപാട് പൂർണ്ണമായി നിർത്തലാക്കാനുള്ള തിരുവിതാംകൂർ ദേവസ്വം ബോർഡിന്റെ തീരുമാനം വലിയൊരു വാർത്തയായി മാധ്യമങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ശബ്ദമലിനീകരണ നിയന്ത്രണ ചട്ടങ്ങളും (Noise Pollution (Regulation and Control) Rules, 2000) അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രൂപപ്പെട്ട ദശാബ്ദങ്ങളുടെ ജുഡീഷ്യൽ പാരമ്പര്യവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകും — ഇത് പുതിയൊരു ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് 2000 മുതൽ തന്നെ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു നിയമബാധ്യത വൈകി നടപ്പാക്കിയതാണ്.

എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?

സന്നിധാനത്ത് പതിറ്റാണ്ടുകളായി കുത്തക ലേലത്തിലൂടെ നടത്തിവന്നിരുന്ന വെടിവഴിപാട്, 2023-ൽ മാളികപ്പുറത്തിനടുത്തുണ്ടായ വൻ സ്ഫോടനത്തിൽ രണ്ടുപേർ മരിക്കുകയും മൂന്നുപേർക്ക് ഗുരുതരമായി പൊള്ളലേൽക്കുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് സൂക്ഷ്മ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമായത്. തുടർന്നുള്ള സുരക്ഷാ ഓഡിറ്റിംഗിലും തന്ത്രിയുടെ ആചാരപരമായ വിശദീകരണത്തിലും ഊന്നി ബോർഡ് ഇത് നിർത്തലാക്കി. എന്നാൽ പെരിയാർ കടുവ സങ്കേതത്തിന്റെ കോർ ഏരിയയ്ക്കുള്ളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ ഇടം, നിയമപ്രകാരം ഒരിക്കലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന പടക്കങ്ങൾക്ക് അനുവാദമുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നില്ല.

നിശബ്ദമേഖല എന്ന നിയമപദവി

2000-ലെ കേന്ദ്ര ശബ്ദമലിനീകരണ ചട്ടങ്ങളിലെ റൂൾ 3 പ്രകാരം എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളെയും വ്യാവസായികം, വാണിജ്യപരം, ജനവാസമേഖല, നിശബ്ദമേഖല എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിക്കണം. കേരള സർക്കാർ 2002 ഏപ്രിൽ 20-ന് പുറപ്പെടുവിച്ച G.O.(P) No. 64/2002/LSGD വിജ്ഞാപനം (S.R.O. No. 289/2002) പ്രകാരം, ആരാധനാലയങ്ങൾ, സംരക്ഷിത വനങ്ങൾ, വന്യജീവി സങ്കേതങ്ങൾ എന്നിവ ‘ടേബിൾ II കാറ്റഗറി D’ — അതായത് നിശബ്ദമേഖല — ആയാണ് നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ശബരിമല സന്നിധാനം ഒരേസമയം ഈ മൂന്ന് നിർവചനങ്ങളിലും ഉൾപ്പെടുന്നു എന്നതിനാൽ, പകൽ 50 dB(A)-യിലും രാത്രി 40 dB(A)-യിലും താഴെ മാത്രമേ അവിടെ ശബ്ദം അനുവദനീയമായിരുന്നുള്ളൂ.

സുപ്രീം കോടതിയുടെ 2005-ലെ സമഗ്ര വിധിന്യായം: “ഇൻ റീ നോയിസ് പൊല്യൂഷൻ” കേസ്

ഇന്ത്യയിലെ ശബ്ദമലിനീകരണ നിയന്ത്രണ നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ആർ.സി. ലഹോട്ടിയും ജസ്റ്റിസ് അശോക് ഭാനും ചേർന്ന് 18.07.2005-ന് Writ Petition (Civil) No. 72 of 1998-ൽ പുറപ്പെടുവിച്ച “ഇൻ റീ: നോയിസ് പൊല്യൂഷൻ — ഇംപ്ലിമെന്റേഷൻ ഓഫ് ദ ലോസ് ഫോർ റെസ്ട്രിക്റ്റിംഗ് യൂസ് ഓഫ് ലൗഡ്സ്പീക്കേഴ്സ് ആൻഡ് ഹൈ വോളിയം പ്രൊഡ്യൂസിംഗ് സൗണ്ട് സിസ്റ്റംസ്” എന്ന വിധിന്യായമാണ്. ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 21 ഉറപ്പുനൽകുന്ന ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം കേവലം നിലനിൽപ്പിനുള്ള അവകാശമല്ലെന്നും, മറിച്ച് മാന്യതയോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമാണെന്നും, ശബ്ദമലിനീകരണത്തിൽ നിന്ന് മുക്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നുവെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം പരിസരത്ത് പോലും അയൽക്കാരിലേക്ക് കടന്നുകയറുന്ന ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ലെന്ന് കോടതി അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അനുച്ഛേദം 19(1)(a) പ്രകാരമുള്ള സംസാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഉദ്ധരിച്ച് ആരും തന്റെ ശബ്ദം ഉച്ചഭാഷിണികളിലൂടെ ഉയർത്തി മറ്റുള്ളവരുടെ കാതുകളിലേക്ക് നിർബന്ധപൂർവ്വം എത്തിക്കാൻ പാടില്ലെന്നും, അത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരുടെ അനുച്ഛേദം 21 പ്രകാരമുള്ള സമാധാനപരവും ശാന്തവുമായ ജീവിതത്തിനുള്ള അവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നതാണെന്നും കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

ഈ വിധിന്യായത്തിൽ കോടതി പടക്കങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് നിർണ്ണായക നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി: രാത്രി 10 മണി മുതൽ രാവിലെ 6 മണി വരെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന പടക്കങ്ങൾ പൊട്ടിക്കുന്നതിന് പൂർണ്ണ നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തി, ഈ സമയപരിധിയിൽ ഒരു വിഭാഗത്തിനും ഇളവ് അനുവദിക്കില്ലെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഉത്സവങ്ങളുടെ പേരിൽ സമയപരിധിയിൽ ഇളവ് ആവശ്യപ്പെട്ട അപേക്ഷകൾ തള്ളിക്കൊണ്ട്, ഇന്ത്യൻ സമൂഹം ബഹുസ്വരമാണെന്നും വ്യത്യസ്ത ജാതി-മത വിഭാഗങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത ഉത്സവങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ഒരാൾക്ക് ഇളവ് നൽകിയാൽ മറ്റുള്ളവർക്കും നിഷേധിക്കാൻ ന്യായീകരണം ഇല്ലാതാകുമെന്നും ഇളവ് തന്നെ പിന്നീട് നിയമമായി മാറുമെന്നും കോടതി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ദീപാവലി പ്രധാനമായും പൂജയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും, പടക്കം പൊട്ടിക്കണമെന്ന് ഒരു മതഗ്രന്ഥത്തിലും എഴുതിയിട്ടില്ലെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, മതത്തിന്റെ പേരിൽ പടക്കം പൊട്ടിക്കാൻ അഭയം തേടാനാവില്ലെന്ന് കോടതി അർത്ഥശങ്കയ്ക്കിടയില്ലാതെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. നിശബ്ദമേഖലയെ കോടതി “ആശുപത്രികൾ, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, കോടതികൾ, ആരാധനാലയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ 100 മീറ്റർ ചുറ്റളവിലുള്ള” പ്രദേശമായി നിർവചിച്ചു, ഈ മേഖലകളിൽ ഏതു സമയത്തും പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായി വിലക്കി.

കൂടാതെ, ലൗഡ്സ്പീക്കറുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന പൊതുസ്ഥലത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ശബ്ദനിലവാരം ആ പ്രദേശത്തിന് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ambient noise standard-നേക്കാൾ 10 dB(A) കൂടുതലോ 75 dB(A)-യോ ഏതാണോ കുറവ്, അതിൽ കവിയാൻ പാടില്ലെന്നും, അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിലൊഴികെ രാത്രി 10 മുതൽ രാവിലെ 6 വരെ ഡ്രം, കാഹളം, ഉച്ചഭാഷിണി തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിക്കരുതെന്നും കോടതി നിഷ്കർഷിച്ചു. ഈ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 141, 142 എന്നിവ പ്രകാരം പുറപ്പെടുവിച്ചതാണെന്നും, പുതിയ നിയമനിർമ്മാണം വരുന്നതു വരെയോ കോടതി തന്നെ ഭേദഗതി ചെയ്യുന്നതു വരെയോ ഇവ പ്രാബല്യത്തിൽ തുടരുമെന്നും വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടു.

NGT-യുടെ മുൻകരുതൽ തത്വവും നഷ്ടപരിഹാര ചട്ടക്കൂടും: OA 249/2020

നാഷണൽ ഗ്രീൻ ട്രൈബ്യൂണൽ പ്രിൻസിപ്പൽ ബെഞ്ച്, ജസ്റ്റിസ് ആദർശ് കുമാർ ഗോയലിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ, Original Application No. 249/2020 (Tribunal on its own Motion v. MoEF&CC & Ors.) എന്ന കേസിൽ 01.12.2020-ന് പുറപ്പെടുവിച്ച ഉത്തരവിൽ, കോവിഡ്-19 മഹാമാരിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പടക്കങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വായു-ശബ്ദ മലിനീകരണം ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യത്തിന് ഇരട്ടി ഭീഷണിയാണെന്ന് വിലയിരുത്തി. “സുസ്ഥിര വികസനം”, “മുൻകരുതൽ തത്വം” (Precautionary Principle) എന്നീ പാരിസ്ഥിതിക നിയമതത്വങ്ങൾ ട്രൈബ്യൂണൽ ഇവിടെ പ്രയോഗിച്ചു — ഗുരുതരവും തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്തതുമായ പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന്റെ ഭീഷണിയുള്ളപ്പോൾ, ശാസ്ത്രീയമായ പൂർണ്ണ ഉറപ്പില്ലാത്തതിനെ കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പ്രതിരോധ നടപടികൾ വൈകിപ്പിക്കാൻ പാടില്ലെന്നതാണ് ഈ തത്വത്തിന്റെ കാതൽ.

ട്രൈബ്യൂണൽ ഉത്തരവിൽ 2000-ലെ ശബ്ദമലിനീകരണ ചട്ടങ്ങളിലെ ഷെഡ്യൂൾ (Rule 3(1) and 4(1) പ്രകാരമുള്ള) പുനഃസ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട്, നിശബ്ദമേഖലയിൽ പകൽ 50 dB(A)-യും രാത്രി 40 dB(A)-യും എന്ന പരിധി ആവർത്തിച്ചുറപ്പിച്ചു. ശബ്ദമലിനീകരണ ചട്ടങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ബാധ്യത, ജില്ലാ മജിസ്‌ട്രേറ്റ്, പോലീസ് കമ്മീഷണർ, അല്ലെങ്കിൽ ഡെപ്യൂട്ടി സൂപ്രണ്ട് ഓഫ് പോലീസിനു താഴെയല്ലാത്ത റാങ്കിലുള്ള ചുമതലപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഉൾപ്പെടുന്ന “അതോറിറ്റി”യ്ക്കാണെന്നും ട്രൈബ്യൂണൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, 2016-ലെ OA No. 519/2016 (Hardeep Singh v. SDMC) കേസിലെ ഉത്തരവുകൾ പിൻപറ്റി, സിപിസിബി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു നഷ്ടപരിഹാര ചട്ടക്കൂട് (compensation regime) രാജ്യമെമ്പാടും നടപ്പിലാക്കാൻ ട്രൈബ്യൂണൽ നിർദ്ദേശിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച്, നിശബ്ദമേഖലയിൽ പ്രത്യേകമായി പടക്കം പൊട്ടിച്ചാൽ — വ്യക്തിഗതമായാണെങ്കിൽ 3,000 രൂപയും, ഘോഷയാത്ര/പൊതുറാലി/വിവാഹ ബാരാത്ത്/മതപരമായ ചടങ്ങ് എന്നിവയിലാണെങ്കിൽ 20,000 രൂപയും, ഒരു നിശ്ചിത വേദിയിൽ (ഫംഗ്ഷൻ ഹാൾ, ബാങ്ക്വറ്റ്, തുറന്ന മൈതാനം തുടങ്ങിയവ) ആദ്യ ലംഘനത്തിന് 20,000 രൂപയും, രണ്ടാം തവണ 40,000 രൂപയും, മൂന്നോ അതിലധികമോ തവണ ആവർത്തിച്ചാൽ 1,00,000 രൂപയും ഈടാക്കി പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമപ്രകാരമുള്ള നടപടി സ്വീകരിക്കുകയും, ആവശ്യമെങ്കിൽ സ്ഥാപനം അടച്ചുപൂട്ടുകയും (Sealing of Premises) ചെയ്യണം. വായുമലിനീകരണ ലംഘനത്തിന് ഇതേ തുകയുടെ ഇരട്ടി നഷ്ടപരിഹാരം ഈടാക്കണമെന്നും ട്രൈബ്യൂണൽ വ്യക്തമാക്കി. ഈ തുക സമാഹരിക്കേണ്ടത് ജില്ലാ മജിസ്ട്രേറ്റ് സൂക്ഷിക്കുന്ന ‘ജില്ലാ പരിസ്ഥിതി നഷ്ടപരിഹാര ഫണ്ടി’ലേക്കാണെന്നും, ആറുമാസത്തിനകം ഇരയായ വ്യക്തി ക്ലെയിം ഉന്നയിച്ചില്ലെങ്കിൽ ആ തുക പരിസ്ഥിതി പുനഃസ്ഥാപനത്തിനായി വിനിയോഗിക്കാമെന്നും ട്രൈബ്യൂണൽ നിർദ്ദേശിച്ചു.

ബിസിനസ്സ് ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം സമ്പൂർണ്ണമല്ലെന്നും, വായു-ശബ്ദ നിലവാര മാനദണ്ഡങ്ങൾ ലംഘിക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ലെന്നും, അത്തരം ലംഘനം നിയമപ്രകാരം ഒരു കുറ്റകൃത്യമായതിനാൽ അതൊരു അവകാശമായി മാറാൻ കഴിയില്ലെന്നും ട്രൈബ്യൂണൽ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു. ലൈസൻസ് നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും അതെല്ലാം പരിസ്ഥിതിക്കും പൊതുജനാരോഗ്യത്തിനും കേടുപാടുകൾ വരുത്താതിരിക്കണമെന്ന അധിക നിബന്ധനയ്ക്ക് വിധേയമാണെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി.

ദേശീയ ഹരിത ട്രൈബ്യുണലിൻറെ 2026 ലെ ഉത്തരവിൽ ഈ പരിഷ്കരിച്ച കോംപൻസേഷൻ റജീം 2 മാസത്തിനകം നടപ്പിലാക്കണം എന്ന് ഉത്തരവിട്ടിട്ടും ഉണ്ട്.

ഭരണകൂട ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വ്യക്തിഗത ബാധ്യത: കേരള ഹൈക്കോടതിയുടെ 2021-ലെ വിധി

ബഹു. കേരള ഹൈക്കോടതി, ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് എസ്. മണികുമാറും ജസ്റ്റിസ് ഷാജി പി. ചാലിയും ചേർന്ന്, W.P.(C) No. 7261 of 2017 (Anoop Chandran v. Union of India & Ors., 2021:KER:37801) എന്ന കേസിൽ 30.09.2021-ന് പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിന്യായത്തിൽ, ശബ്ദമലിനീകരണം സംബന്ധിച്ച നിയമങ്ങളും സർക്കുലറുകളും കർശനമായി നടപ്പിലാക്കുന്നത് സ്റ്റേറ്റ് പോലീസ് ചീഫ്, എല്ലാ ജില്ലാ കളക്ടർമാർ/ജില്ലാ മജിസ്ട്രേറ്റുമാർ, പോലീസ് കമ്മീഷണർമാർ, സൂപ്രണ്ട് ഓഫ് പോലീസുമാർ എന്നിവരുടെയും അവരുടെ കീഴിലുള്ള എല്ലാ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും ഔദ്യോഗിക ബാധ്യതയാണെന്ന് 02.03.2017-ലെ ഇടക്കാല ഉത്തരവിൽ അടിവരയിട്ട് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ബന്ധപ്പെട്ട സർക്കുലർ പൂർണ്ണമായ ആശയത്തോടും അക്ഷരത്തോടും കൂടി നടപ്പിലാക്കണമെന്നും, ഈ ഔദ്യോഗിക ചുമതലയിൽ എന്തെങ്കിലും വീഴ്ച (dereliction) കണ്ടെത്തിയാൽ അതിന് ഉത്തരവാദികളായ ഉദ്യോഗസ്ഥർ പിഴയോ മറ്റ് നടപടികളോ നേരിടേണ്ടിവരുമെന്നും കോടതി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. നിയമപരമായ വ്യവസ്ഥകളോ കാലാകാലങ്ങളിൽ പുറപ്പെടുവിച്ച നിർദ്ദേശങ്ങളോ ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ലംഘകർക്കെതിരെ കർശന നടപടി സ്വീകരിക്കണമെന്നും കോടതി അന്തിമമായി നിഷ്കർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇതോടൊപ്പം, ബഹു. കേരള ഹൈക്കോടതി P.A. Jacob v. The Superintendent of Police, Kottayam (27.07.1992, AIR 1993 Kerala 1) കേസിൽ സ്ഥാപിച്ച സുപ്രധാന തത്വവും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ് — ഒരാൾ നിയമാനുസൃതമായി ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ മറ്റൊരാൾ ഇടപെടുകയോ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുകയോ ചെയ്യുമെന്ന ആശങ്ക മാത്രം, ആ നിയമാനുസൃത പ്രവൃത്തി തടയുന്നതിനുള്ള കാരണമാകില്ലെന്നും, നിയമവിരുദ്ധമായോ യുക്തിരഹിതമായോ തടസ്സം ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിൽ നിയമാനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നയാളെ തടയുന്നതിനു പകരം അത്തരം തടസ്സം നീക്കേണ്ടത് പോലീസിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. അതായത്, ആരാധനാലയത്തിലെ ഉച്ചഭാഷിണി അല്ലെങ്കിൽ പടക്കം ഉപയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമലംഘനത്തിനെതിരെ നടപടി സ്വീകരിച്ചാൽ മതസ്പർദ്ധയോ ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമോ ഉണ്ടാകാമെന്ന പൊതുവായ ആശങ്ക മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, നിയമപ്രകാരമുള്ള പരിശോധനയും എൻഫോഴ്‌സ്‌മെന്റ് നടപടികളും ഒഴിവാക്കുന്നത് ഈ നിയമതത്വവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല.

ഇളവ് അസാധ്യമായിരുന്നു — ചട്ടങ്ങൾ അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു

2002-ൽ ചട്ടങ്ങളിൽ വരുത്തിയ ഭേദഗതിയിലൂടെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത റൂൾ 5A(2), നിശബ്ദമേഖലയിലോ രാത്രി സമയത്തോ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന പടക്കങ്ങൾ പൊട്ടിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായി വിലക്കുന്നു. ലംഘിച്ചാൽ റൂൾ 6(iv) പ്രകാരം 1986-ലെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 15 അനുസരിച്ച് ക്രിമിനൽ ശിക്ഷ ലഭിക്കും.

സുപ്രീം കോടതി ഇത് ആവർത്തിച്ച് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്:

ഇൻ റീ: നോയിസ് പൊല്യൂഷൻ, W.P.(C) No. 72 of 1998 (2005) 5 SCC 733 — നിശബ്ദമേഖലയിൽ പടക്കങ്ങൾക്ക് ഒരു കാരണവശാലും ഇളവില്ലെന്നും, മതസ്വാതന്ത്ര്യം ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതത്തിനുള്ള അവകാശത്തിന് മുകളിലല്ലെന്നും വ്യക്തമാക്കി
ചർച്ച് ഓഫ് ഗോഡ് v. കെ.കെ.ആർ മജസ്റ്റിക് കോളനി (2000) 7 SCC 282 — അനുച്ഛേദം 25-ലെ മതസ്വാതന്ത്ര്യം പൊതുസമാധാനത്തിനും ആരോഗ്യത്തിനും വിധേയമാണെന്ന് വിധിച്ചു
അർജുൻ ഗോപാൽ v. യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ (2019) 13 SCC 523 — നിശബ്ദമേഖലയുടെ 100 മീറ്റർ പരിധിയിൽ വെടിക്കെട്ട് പാടില്ലെന്ന് നിഷ്കർഷിച്ചു
NGT, OA No. 249/2020 (01.12.2020) — മുൻകരുതൽ തത്വം പ്രയോഗിച്ച് നിശബ്ദമേഖലയിലെ പടക്കം പൊട്ടിക്കൽ ലംഘനത്തിന് കർശന നഷ്ടപരിഹാര ചട്ടക്കൂട് നിർദ്ദേശിച്ചു

വന്യജീവി സംരക്ഷണവും സ്ഫോടകവസ്തു ചട്ടങ്ങളും കൂടി ലംഘിക്കപ്പെട്ടു

1972-ലെ വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 32 പ്രകാരം, ഒരു സങ്കേതത്തിനുള്ളിൽ വന്യജീവികൾക്ക് അപായമുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കുറ്റകരമാണ്. കൂടാതെ, 2008-ലെ സ്ഫോടകവസ്തു ചട്ടങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്ന സുരക്ഷാ ദൂരപരിധികളും (കാണികളിൽ നിന്ന് 100 മീറ്റർ, ആശുപത്രികളിൽ നിന്ന് 250 മീറ്റർ, സ്ഫോടകവസ്തു സംഭരണ ഷെഡിൽ നിന്ന് 45 മീറ്റർ) സന്നിധാനത്ത് പാലിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല — 2023-ലെ അപകട അന്വേഷണത്തിൽ ഈ ദൂരം വെറും 10 മീറ്റർ മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.

എന്തുകൊണ്ട് ഇത് “വാർത്ത” ആയി?

ഇവിടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്: നിയമപരമായി ഒരിക്കലും സാധുതയില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം ഇല്ലാതാക്കിയത് എങ്ങനെ ഭരണനേട്ടമായി? 2005-ലെ സുപ്രീം കോടതി വിധിയും 2020-ലെ NGT ഉത്തരവും 2021-ലെ കേരള ഹൈക്കോടതി വിധിയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറയുന്നത്, നിയമം നടപ്പിലാക്കേണ്ടത് ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തിന്റെയും പോലീസിന്റെയും വ്യക്തിഗത ഔദ്യോഗിക ബാധ്യതയാണെന്നാണ്. ഈ ബാധ്യതയിൽ ദശാബ്ദങ്ങളായി വീഴ്ച വരുത്തിയതിന്റെ ഫലമാണ് സന്നിധാനത്തെ വെടിവഴിപാട് ഇത്രകാലം തുടർന്നത്. മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ ഇതിന് കാരണമായി:

ഭരണകൂട അനാസ്ഥ — 2002 മുതൽ നിലവിലുള്ള നിയമലംഘനത്തിന് ദേവസ്വം ബോർഡിന്റെ വരുമാന താത്പര്യങ്ങളും ഭരണകൂടങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭയവും കാരണം അധികൃതർ കണ്ണടച്ചു — ഇത് കേരള ഹൈക്കോടതി 2021-ൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ “in letter and spirit” നടപ്പാക്കൽ ബാധ്യതയുടെ നഗ്നമായ ലംഘനമാണ്.
ആചാരത്തിന്റെ മറപിടിക്കൽ — നിയമം നടപ്പാക്കുന്നതിന് പകരം “ഇത് ആചാരമല്ല” എന്ന തന്ത്രിയുടെ സാക്ഷ്യപത്രത്തിന് പിന്നിൽ ബോർഡ് അഭയം പ്രാപിച്ചു.
മാധ്യമ സെൻസേഷണലിസം — നിലവിലുള്ള നിയമലംഘനം അവസാനിപ്പിച്ചതിനെ ത്യാഗപരമായ തീരുമാനമായി ചിത്രീകരിച്ചു.

STN-ന്റെ നിലപാട്

ഈ സംഭവം, ഞങ്ങൾ “സൈലൻസ് ദി നോയിസ്” (STN) ക്യാമ്പെയ്‌നിലൂടെ കേരളമെമ്പാടും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പ്രശ്നത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ് — നിലവിലുള്ള ശബ്ദമലിനീകരണ നിയമങ്ങൾ നടപ്പാക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത്. ആരാധനാലയങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, വന്യജീവി സങ്കേതങ്ങൾ എന്നിവ ചുറ്റുമുള്ള നിശബ്ദമേഖലകൾ 2002 മുതൽ നിയമപ്രകാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. NGT-യുടെ നഷ്ടപരിഹാര ചട്ടക്കൂടും കേരള ഹൈക്കോടതിയുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥ ബാധ്യതാ വിധിയും നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെയും കർശന നടപ്പാക്കലിന്റെയും അഭാവത്തിൽ ഇവ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു.

ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 21 ഉറപ്പുനൽകുന്ന ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം — സമാധാനപരവും ആരോഗ്യകരവുമായ ജീവിതം ഉൾപ്പെടെ — അനുച്ഛേദം 25-ലെ മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മുകളിലാണ് എന്നത് സുപ്രീം കോടതിയും NGT-യും ഹൈക്കോടതികളും ആവർത്തിച്ച് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളതാണ്. ശബരിമലയിലെ ഈ തീരുമാനം അതിന്റെ ഒരു അംഗീകാരം മാത്രമാണ് — പുതിയ നിയമമല്ല. ഇനി വേണ്ടത്, ഈ അതേ നിയമങ്ങൾ കേരളത്തിലെ മറ്റെല്ലാ നിശബ്ദമേഖലകളിലും — ആശുപത്രികൾക്കും സ്കൂളുകൾക്കും ആരാധനാലയങ്ങൾക്കും ചുറ്റും — തുല്യമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്.

ശബ്ദമലിനീകരണ നിയന്ത്രണ ചട്ടങ്ങൾ, 2000 സംബന്ധിച്ച കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്കും പരാതികൾ ഫയൽ ചെയ്യുന്നതിനുള്ള സഹായത്തിനും silencethenoise.in സന്ദർശിക്കുക.

51 total views